چرا عدالت زیباست ؟

نمی دونم چرا به سرم زد وبلاگم رو از این حال و هوای علمی یه کم خارج کنم شاید هم به عشق نوشتن ازتولد حضرت علی و فاطمه زهراست به هر حال متن بالا رو برای پرسش مهر ۶ نوشتم و در مرحله کشوری شایسته تقدیر شناخته شد امیدوارم مورد توجه دوستان قرار بگیره.

پرسش مهر ۷ موانع مهرورزی در کشور کدامند ؟

کلبه ام امشب تارک و سرد است ،سوت و کور ،جغد شومی در گوشه ای از اتاق تاریکم لانه کرده و با آواز فغانگر خود بر دل ریش شب خنجر می زند ،دیگر هیچ احساسی مرا به آنسوی پنجره پیوند نمی زند – دست نوازشگر نسیم دیگر با گونه اطلسی های باغچه ام مهربان نیست و در ختان باغچه نیز دیگر با نجوای خوش پرندگان بخواب نمی روند می خواهم فریاد بزنم اما بغضی سنگین راه فریاد را بر گلو بسته است چرا امشب همه چیز رنگ غم دارد ؟تجسمی از نامیدی و رخساره ای از درد ؟شاید علتش کوچ پرستوی گوشه سقف خانه ام باشد که گوئی با رفتنش تمامی غمهای عالم را جایگزین خود ساخته ،.... اما نه ....به یقین هجرت خورشید مهر و محبت از فراز آسمان زندگی مرا اینگونه مات و مبهوت در میان هاله ای از سکوت و غم رها کرده و من باز هم در خلوت سکوت خود در وسعت چشمان خمار نرگس گم میشوم و به تو می اندیشم ای مهر ... و به لحظه هائی که به خاطر تو رنگ وجود می یابند و به قلبهای کوچکی که در کلاس گمشده در پس کوچه های بی مهری در جستجوی رد پائی از حضور در اثبات هویت مسلوب خود می تپند و می اندیشم آیا هرگز گذری بر این دلهای آبی داشته ای ؟آیا در دور دست خیالت هرگز به این پرنده های کوچک فکر کرده ای ؟آیا هرگز در پی عبور از خم بی کسی هایشان لحظه ای دلت لرزیده است ؟و در آن هنگام که به خاطر تو شادمانه ستاره ها را صدا می زنند و یاسها و لاله ها را دسته می کنند آیا تپش های بی قرار قلبهایشان را احساس کرده ای ؟آری از زمانی که گرمای وجودت را از آنها دریغ کرده ای در مبسوط تیره آسمانشان نشانی از تو نیافته اند این را امروز از پس پائیزی ترین ویرانی دلهایشان دریافتم آنگاه که از لطافت و زیبائی باران سرودم و نمی دانستم که آنها سوز دل را با زلال اشک بدرقه راه باران می کنند .و خواندم بچه ها تکرار کنید باز باران با ترانه با گوهر های فراوان می خورد بر بام خانه و علی تکرار کرد باز باران با تمام بی کسی های شبانه می چکد از سقف خانه.و قطره ای اشک که گلبرگهای لطیف گونه اش را شستشو می دهد و به پائین می غلطد .دوباره می خوانم یاد دارم روز باران گردش یک روز دیرین خوب و شیرین و زهرا می گوید یاد دارم ناله های مادرم را زیر باران .کودکی ده ساله بودم می دویدم زیر باران همچو آهو . و محمد گفت کودکی ده ساله بودم میدویدم زیر باران از برای لقمه ای نان . و من اما شرمسار و خجل دم فرو می بندم براستی این گلبرگهای لطیف را دست ویرانگر کدامین پائیز اینچنین پژمرده کرده ؟چرا هرگز درخشش لاجوردی چشمانی مهربان آنها را به نگاهی چر محبت دعوت نکرده است ؟و گرمی عاطفه هیچ دست مهربانی دستهای نحیفشان را در خود نفشرده است ؟از باران فقط رنگ غم دیده اند همراه با سوز درون .شب های بارانیشان نیز در اندیشه جاده ای که امکان حضور معلم را در گل و لای خود می بلعد .کتاب زندگیشان به جای محبت ،همدلی و مهربانی پر است از واژهای بی کسی ،محرومیت ، نا مهربانی ،غرور حسد و کینه .............. اینجا خلوص و صفا و سادگی این مردمان پرتلاش و صمیمی به سرعت در میان جماعت طماع شهر ها ذوب گردیده و برای کودکان کلاس من نیز جز آتشی از حسرت باقی نگزارده است و آرزوهای دور و دراز آنها را نیز دست غارتگر طوفان بی مهری به تاراج برده است .اما ناگهان با وزش اولین نسیم صبحگاهی که چهره تکیده ام را می نوازد به خود می آیم و به یکباره پر می شوم از شوق رهائی از شوق پرواز و می بینم که گرچه کودکان کلاسم رنگ مهر و محبت ندیده اند اما دلهائی دارند زلالتر از باران ،هنگامی که دست به دعا بر میدارند دستهایشان پر از ستاره می شود پر از فرشته و آنگاه که چشمان پر امیدشان را به آسمان می دوزند یک دنیا یکرنگی و صفا را به فرشتگان هدیه می کنند . در این کلاس خالی از رنگ و امکانات فضای کلاس را پر می کنند از عطر گلهای یکرنگی از عطر یاس ........نه دیگر فصل گریستن بر خاکستر ققنوسهای سوخته نیست حالا دیگر هر چه هست امید است و تلاش و می گویند ما مثل همیشه به انسان و انسانیت و میهنمان  عشق  می ورزیم و آنقدر مثل باران بر کویر های سوخته بی مهری می باریم تا بر آنها گلهای محبت برویانیم ما انسانیت را دوباره شیفته مهر می کنیم . ما مهر می ورزیم به همه کسانی که از کنار ما گذشتند و لحظاتمان را بدست عبور تلخ بی مهریها سپردند ما با دستهائی که پر از عطر گلهای اقاقی است دستهایشان را می فشاریم در آنوقت دیگر در بستان پر از یاس محبت هیچ دست بی احساسی شاخه های عشق را نمی شکند و هیچ قانونی صداقت و همدلی را در کنار جوانه های گل مریم به بند نمی کشد .آری آنروز خواهد آمد روزی که دقیقه ها و ثانیه ها نیز در تب انتظارش بی قرارند و در آن روز کودکان امروز کلاس من نیز در جای جای این میهن عزیز گلهای امید می کارند و به فرزندان فردا رسم مهرورزی می اموزند و در آنروز مادر هیچ کودک بی پناهی در گوشه روستا از بیماری نمی میرد و باران به جای چک چک غم از سقف خانه یکدنیا صفا و سیزینگی را به ارمغان می آورد و امثال محمد ها هم زیر باران فقط با شادی و آواز می دوند و دغدغه نان ندارند و نگاههای مضطرب بچه ها دیگر در ابتدای جاده های غریب چشم براه معلم خشک نمی شود . روزی که بر پهنه چمنزارهای خشک و بی آب علفها دوباره جانی تازه می گیرند و رویشی دوباره آغاز می کنند و خورشید دوباره به کلبه ام باز می گردد و من نیز همرا ه با آن طلوعی تازه می یابم.