ای پاکترین جامه دوخته بر قامت رعنای ولایت:

قدم که بر مخمل سبز دشتهای عبادت می گذاری ،کوه و درخت و سبزه و خاک وآسمان را به کرنش وامیداری .

ای تک ستاره آسمانی در ظلمت شبهای بی ستاره کوچه ها که عبور می کنی در و پنجره و ریگ های کوچه  بی قرار می شوند و آنگاه که با دستانی پر از پرنیان محبت ،صفا و سبزینگی را به کلبه یتیمان می بری ،گیسوان سیاه شب به یمن وجود تو ستاره های نقره ای را به فضای کلبه هدیه می کنند .

ای زیبا ترین آواز آفرینش بر تو می بالم که تو تنها آهنگی هستی که غزلهایش را فرشتگان می سرایند و از ترنم دلنشینت اهل زمین .......که حتی آسمان نیز به وجد و سرور می ایند .ای که عشق و محبت را خالق و  شیدا توئی  نرگس ها و شقایقها عشق را از تو به  ودیعه گرفته اند و براستی که اگر تو نبودی چه کسی را لیاقت همسری فاطمه بود .

با تولدت عدل نیز متولد شد و با وجود این همزاد آسمانی است که عدالت را به تفسیر نشسته ای آنچنان که دوست و آشناو غریبه و خودی نمی شناسد .

شمشیرت را در کدامین سیاره صیقل می زنی که بیکرانه آسمان از انعکاس آن می درخشد ،آنجا که در کشاکش تیغ و نبرد آینه حق میشود و کوبنده باطل .

بگذار همسفر شوم با اشکهایت آنگاه که آنها را روانه چاه می کنی و شاید این تنها فرودی است به قعرُ که عروج به بلندای روشنائی دارد ،آنجا که معرفت و شناخت چون نیلوفران آبی بر پیکر حقیقت می پیچند آنجا که می توان از چشمه سارهای نور حکمت سیراب شد آنجا که میشود خدا را حس کرد ،آنجا که بلبلانش مست تر از انگورهای جهانند چرا که از شراب عشق تو نوشیده اند و لب از جام وصال تو پر کرده اند .